En   /  Tr
01 مهر 1396 - 23 Sep 2017

ماهنامه دام وکشت وصنعت/شماره :200/ ماه:آذر/سال 1395

 

صنایع غذایی با بیش از صد سال سابقه یکی از صنایع مهم و پیشرو کشور بوده که علاوه بر اشتغالزایی، درآمد و ایجاد ارزش افزوده، در ارتقای امنیت غذایی تأثیر بسیار مهمی دارد. این صنعت نقش واسطی میان بخش کشاورزی و مصارف نهایی داشته و بر مدیریت زنجیره غذا و توازن تولید و مصرف اهمیت به‌سزایی دارد.

با توجه به رشد روز افزون جمعیت جهان  و تغییرات آب و هوایی، توجه به امنیت غذایی بسیار حائز اهمیت است. تولید پایدار مواد غذایی وابسته به وضعیت کشاورزی و شرایط اقلیمی هر منطقه‌ای بوده و استفاده صحیح از ذخایر طبیعی در این راستا موجب افزایش بهره‌وری از منابع غذایی می‌شود. امنیت غذایی به عنوان یکی از سیاست‌های امنیت ملی محسوب شده و به عبارت دیگر عرضه سطح بهینه و مطلوب امنیت ملی نیازمند تدارک سطح بهینه امنیت غذایی است.

مطابق با آمار به دست آمده از سازمان جهانی خوار و بار و کشاورزی (FAO) در سال 94، تعداد گرسنگان در حد شدید، حدود 800 میلیون نفر بوده و پیش‌بینی می‌شود میزان تولید محصولات غذایی در سال 2050 باید به 60 درصد افزایش یابد که بتواند پاسخگوی بیش از 9 میلیارد نفر جمعیت جهان باشد.

تولید غذای سالم

گسترش تکنولوژی و استفاده از افزودنیها در فرمولاسیون مواد غذایی و همچنین مصرف آفتکش‌ها و آنتی بیوتیکها در تولید مواد غذایی در کشورهای در حال توسعه، موجب بروز اثرات منفی بر سلامت انسان و ایجاد ناهنجاری و بیماریهای مختلف شده است. به همین دلیل تولید غذای سالم و بدون باقی مانده مواد شیمیایی و حتی مدیریت آب در کشاورزی، می‌بایست به عنوان اهداف راهبردی از سوی متولیان ایمنی مواد غذایی مورد توجه قرار گیرد که این امر  با دریافت ریز مغذی‌ها از طریق مصرف محصولات کشاورزی سالم، موجب بهبود تغذیه جامعه می‌شود، چراکه اهمیت غذا از سه جنبه تغذیهای، ایمنی یا بهداشتی و دارویی و درمانی دارای اهمیت است.

امنیت غذایی

گفته می‌شود در ایران علی رغم تنوع و تولید زیاد در بخش کشاورزی، به دلیل نامطلوب بودن توزیع درآمد در کشور و تنوع اندک رژیم غذایی و فشار مصرف بر روی چند نوع محصول کشاورزی، امنیت غذایی، اهمیت بالایی یافته است. 

جهت‌دار بودن و بهره‌وری از امنیت غذایی پایدار و کارآمد، مستلزم داشتن و اجرای سیاست‌هایی می‌باشد، از این رو تنظیم الگوی تولید با توجه به شرایط اقلیمی و موقعیت منطقه، صادرات مازاد محصولات کشاورزی، افزایش تولید داخلی و کاهش واردات، افزایش توان رقابت‌پذیری در بازارهای داخلی و خارجی، توسعه زیرساخت‌های مرتبط با فناوری‌های نوین، مانند نانو تکنولوژی، ارتباطات، بیوتکنولوژی و آموزش‌های مجازی مورد نیاز است. از سوی دیگر در راستای ارتقاء بهره‌وری ملی و به دست آوردن الگوی بهینه تولید، انجام یک بازنگری کلی و اثرگذار حائز اهمیت است. در همین راستا کمبود آب و زمین‌های کشاورزی، هزینه‌های انرژی، میزان بالای ضایعات غذایی، سرمایه‌گذاری بخش تحقیقات کشاورزی می‌بایست کنترل و اهمیت داده شود. نتیجه این امر کاهش گرسنگی جهانی و کاهش بیماری‌های مرتبط با برنامه غذایی است.

بنابراین به نظر می‌رسد اصلاح الگوی مصرف و توجه بیشتر به نحوه بازاریابی و بسته‌بندی و توزیع فرآورده‌های غذایی برحفظ و ارتقاء سلامت جامعه تاثیرگذار است.



نظرخواهی درباره این مطلب